Biografie


Naam: Henk van Kooten
Geboren: 14 november 1962, Nederland
Relatie: Getrouwd in 1985, kinderen: vader van 4 dochters, opa van 6 kleinkinderen

Opleiding in fotografie

Fotovakschool Apeldoorn, maar vooral autodidact. Ik ben geboren en getogen in Veenendaal. Ik heb 3 broers, waarvan 1 mijn eeneiige tweelingbroer is en 1 zus. Tijdens mijn jeugd ben ik gevormd tot de persoon die ik nu ben. Na mijn middelbare school  heb ik  verschillende opleidingen gedaan (maar ik heb de meeste niet afgerond): Fysiotherapie, psychiatrische verpleging, maatschappelijk werk, het opzetten van een projekt voor werklozen (het repareren en verkopen van oude meubelen, speelgoed, enz.). Je kunt wel zeggen dat ik het moeilijk vond te vinden wat ik graag wilde. Los van het feit dat ik een moeilijk controleerbaar persoon was. De meest gemaakte opmerking was: “Henk Henk Henk, tel toch eens vaker tot 10 voordat je wat zegt”.

In 1983 werd ik aangenomen voor de opleiding tot A-verpleegkundige in het Radboud Ziekenhuis Nijmegen. Tijdens de opleiding leerde ik mijn vrouw Christina kennen. Het was het begin van onze relatie. We trouwden en hadden het geluk vier prachtige, gezonde dochters te krijgen.


Werk

Ik heb 14 jaar als verpleegkundige gewerkt in het Radboud Ziekenhuis (Radboud UMC Nijmegen). Gedurende deze periode werkte ik ook al 8 jaar op freelance basis voor verschillende fotografen. Ik werkte in twee compleet verschillende werelden, maar ergens in het midden raakten ze elkaar wel. In het ziekenhuis leerde ik de patient zien als een psycho-socio-somatische eenheid. Ik leerde emoties te herkennen en ermee om te gaan, hoe je de mensen in de ogen moet kijken en te begrijpen hoe ze zich voelen. Je observeert hun lichaamstaal. Dit gebruik(te) ik in mijn fotografie. Na acht jaar een dubbele baan en huisvader, besloot ik in 1997 mijn eigen fotostudio te beginnen in het centrum van Nijmegen. Ik voelde me vrij en kon eindelijk de dingen op mijn manier doen.

Na een 1-daags seminar in marketing, lichttechniek en poseren, bij de toenmalige BIPP fotograaf Leen Koper, maakte ik een grote stap vooruit. Hij gaf me dat ‘zetje’ dat ik nodig had om voldoende i mezelf te vertrouwen en ervoor te gaan. Mijn gevoel te volgen, de ‘regels’ te leren en ervan af te wijken. Maar vooral dat diepe oorspronkelijke te zoeken in mijn fotografie, in mijn klanten. Hier kreeg het begrip poseren, vorm en licht een eigen betekenis voor mij. Ik leerde mijn eigen ‘zien’ te waarderen en om te zetten in beeld.

Eigen Stijl

Ik kreeg te horen dat ik een herkenbare eigen stijl had, die wereldwijd als een totale vernieuwing werd gezien. Iets waar ik toen weinig van begreep. “Je eigen stijl” is volgens mij iets dat altijd door een ander wordt toegekend. Ik deed gewoon de dingen die ik graag deed en dacht te moeten doen.
Gelukkig waardeerden mijn klanten dit; ze hebben zelfs een stukje van mijn huidige stijl ontwikkeld, omdat ze de basis van mijn inspiratie zijn, namelijk: eigenheid. Mijn vertrekpunt bij al mijn werkzaamheden is dat mensen hun eigen ruimte moeten creëren; ze moeten kunnen zijn wie ze zijn en hiervoor gerespecteerd worden.

Fotografie als reflectie

Fotograferen is een non-verbale communicatie. Het uiteindelijke resultaat moet, volgens mij, kunst genoemd worden. Kunst is weer een reflectie van je oorspronkelijkheid. Mijn kunst is een visie om die taal over te brengen die mensen kunnen voelen door te zien.


Verhuizing

Eind 2003 verhuisden wij van het centrum van Nijmegen naar een nieuwe studio op het industrieterrein van Wijchen, ongeveer 10 kilometer van het centrum. De onzekere jongen die ik was, moest in iets groters gaan geloven dan hemzelf. Het houden van workshops, Masterclasses en lezingen over heel Europa en in de VS. Deel uitmaken van de XXV in de VS was iets waarvan ik hoopte dat dit me zou lanceren in de VS en dan met name New York.
Ik had al werk gedaan in New-Mexico, Albuquerque, om op uitnodiging oa Michael Jackson te gaan fotograferen. Dat werd een ervaring die me ook richting gaf. Door vertraging in mijn reis miste ik de opnames voor Michael Jackson, maar kreeg er andere opdrachten voor terug. Maar wat me het meeste raakte was het gemis van mijn kinderen, mijn vrouw. Ik voelde me eenzaam en kreeg enorme heimwee. De grote reden om niet alles op mijn carriere te zetten, en een stap terug te doen. Het geven van workshops in de hele wereld was veel controleerbaarder dan grote commtments aan te gaan met bijv een New York Vogue. Nu zijn mijn dochters op een leeftijd dat ze op zichzelf wonen en zelf kinderen hebben. Dit jaar (2019) zal ik mijn 7de en 8ste kleinkind op deze aarde mogen verwelkomen. Mijn vrouw, Christina, werkte ruim 15 jaar full time mee en draagde zorg voor sales, marketing, netwerken, make-up en styling. Sind 2 jaar is ze uit het bedrijf gestapt en werkt weer als verpleegkundige. Het bedrijf is nu in een overgangsfase. De bedoeling is dat ik terug ga naar de basis waar ik zo van hou. Geen internationale verplichtingen meer, maar me volledig focussen op mijn fotografie.

Kwalificaties

Na het beginnen van mijn eigen studio en het lid worden van de British Institute of Professional Photography (BIPP), begon ik mezelf te kwalificeren. Met als spectaculair resultaat dat ik mijn Fellowship binnen 1,5 jaar ontving (de kwalificatie niveau’s zijn binnen vele organisatie opgebouwd uit 3 lagen. Beginnend met Licenciateship, naar Associateship tot het hoogst haalbare Fellowship. Ieder niveau bestaat uit het indienen van een portfolio van 20 beelden gedrukt binnen een maat van 40x50cm, en wordt gejureerd door een panel van 5 topfotografen en een voorzitter). Ik won verschillende awards, waaronder 2x International Wedding Photographer of the Year. The Lichfield Award (voor het meest creatief gebruik maken van mensen). De BIPP/MPA “Overseas Wedding”, “Fashion and Glamour”, “Commercial” en “Overall Photographer of the Year 2004”. Ik werd lid van de MPA (Master Photographers Association, een van de professionele foto-organisaties in Engeland)) en ontving ook daar mijn Fellowship.

Ik dacht toen dat het genoeg was, maar ontdekte dat er ook een nieuwe kwalificatie binnen Europa werd opgezet. De Federation of European Photographers (FEP). Het uitdragen van een vak door te onderwijzen, te jureren en te begeleiden werd een wezenlijk onderdeel van ons bedrijf. Binnen de Europese Federatie behaalde ik eerst drie kwalificaties in Mode-, Portret- en Huwelijksfotografie, om een jaar later de eerste Nederlandse fotograaf te zijn en de zesde in Europa, die zijn Master Qualified European Photographer (MQEP) titel behaalde met een serie van 20 foto’s in het thema ‘Disappearing’.


Kwalificeren

Het kwalificeren binnen mijn beroep als fotograaf, was erg belangrijk voor mij. Enerzijds omdat ik onzeker ben en zoek naar een bevestiging dat ik wel ok ben. Anderzijds om zichtbaar te maken dat ik vanuit mijn beroepsgroep de allerhoogste erkenning heb gekregen, als een soort ‘keurmerk’ voor mijn klanten. Sinds de Nederlandse overheid in zijn stommiteit en arrogantie besluiten heeft genomen om verschillende beroepen ‘vrij’ van beroepsdiploma te maken, is het voor klanten onmogelijk nog te weten wie een goede fotograaf is en wie niet. Het beroep fotograaf gaat verder dan menigeen denkt, en in de huidige digitale wereld denkt iedereen dat dit een beroep voor iedereen is. Om vanuit de beroepsgroepen als nationale en internationale organisaties toch meer duidelijk te maken op welk niveau de fotograaf werkt, zijn er verschillende kwalificatie systemen opgezet in de wereld. Jammer genoeg zijn ze niet aan elkaar gekoppeld en hebben ze zo hun eigen systemen ontwikkeld in Australie, USA, Engeland etc etc. In Europa is geprobeerd om een Europees systeem op te zetten.

Dat is enorm knap, omdat er nogal verschillende culturele zichtwijzes zijn. Wat even belangrijk is, dat deze systemen ook bekend moeten zijn bij het publiek, de klant, de opdrachtgever. En daar zit nogal een probleem in Nederland. Een hoge kwalificatie in de FEP zegt in Nederland, bij het publiek, helemaal niets. Ook de Nederlandse bond Dupho wil hier geen enkele prioriteit in leggen. Het is ook daarom dat mijn activiteiten op het gebied van jureren en geven van workshops zich op het buitenland richtte, waar veel meer erkenning en waardering op dit gebied bestaat. Met grote trots kan ik zeggen dat ik lang voorzitter van de Engelse MPA jury ben geweest, in Engeland een training mbt jureren positief heb gevolgd, ik 1 jaar de president van de MPA ben geweest, in de FEP heb gejureerd namens Belgie, Engeland en Spanje, het jurysysteem heb geschreven opgezet en 8 jaar voorzitter geweest van het Duitse bpp (bund professionelle portraitfotografen). Daarbij heb ik samen met mijn vriend Vincent O’Byrne uit Ierland een boek geschreven over alle systemen van Jureren, hoe te jureren, en wat er allemaal bij komt kijken, The Book of Judges, a handbook for professional photographers.


De volgende stap

In 2007 werd ik lid van de PPA in Amerika en in 2009 werd ik ook lid van de Spaanse federatie: FEPFI. In 2010 heb ik een ere-fellowship van de Ierse fotografen associatie gekregen (FIPPA) en ben daarmee gelijk lid van de Ierse bond. Dit heb ik vooral te danken aan het feit dat ik in Ierland heb gejureerd en workshops heb gegeven. Van 2010-2011 was ik ‘President’ van de MPA. Tevens ben ik van 2010-2013 voorzitter (Chairman) van de fotowedstrijd-jury van de MPA geweest. In 2015 werd ik vereerd met een honorary fellowship van de Master Photographers Association. Nog in datzelfde jaar (2010) kreeg ik een vraag van de BPP (Bund Professionele Potraitfotografen): een nieuw op te zetten kwalificatiesyteem schrijven en introduceren in de bpp. Om het systeem goed te laten werken werd ik tevens gevraagd om voorzitter te zijn van deze nieuw te vormen jury. Deze functie heb tot en met 2018 vervuld.

Ook heb ik deel uitgemaakt van het jureren in de FEP (Federation of European Photographers) in Brussel. Het geven van kritiek en jureren vroeg veel van mijn tijd. Ik vind het leuk om dat te doen omdat het goed is mensen te stimuleren, inspireren en meer zelfvertrouwen te geven. Ik geloof in vergissingen en risico nemen. Last-minute beslissingen nemen. Ik probeer open-minded te zijn, omdat ik mensen wil zien zoals ze zijn. De afgelopen jaren doe ik meer Mode en Reclame fotografie. Ontwerpen en creëren van de fotografie maar ook de marketing van het gehele proces, ik zal altijd met een bedrijf meedenken.

Dutch School of Photography

Logisch gevolg van al deze stappen is dat we ook een ‘school’ zijn begonnen. Vakfotografen verder trainen en traingen aanbieden. Zoals we binnen ons programma zeggen: Anders leren. Bijvoorbeeld het bestuderen van Dans en samenwerken met een Choreograaf om het begrip expressie en lichaamstaal verder te leren kennen.

Inspiratiebronnen

Een inspiratiebron is een object, mens of gebeurtenis waaruit een kunstenaar inspiratie (ingeving, inval) weet te putten. Mijn inspiratiebronnen zijn: Architectonische gebouwen, Mensen, Ballet-dans, Muziek, Sport en Commercials. Maar ook dingen als geschiedenis, liefde, het leven en de dood. Ik denk sterk beeldend en visualiseer bijna alles wat mijn zintuigen kunnen waarnemen. Veel van wat mensen bij mij als creatief zien, is voor mij een soort 1+1=2.


Goede Doelen

Wij werken ook voor goede doelen:

Kids Rights, voor kinderen in Afrika
Het kinderziekenhuis in Nijmegen
Een fiets tour door de Alpe d’Huez ondersteunen om geld binnen te halen voor kanker, Pink Ribbon, Ruby & Rose.
Ruby & Rose, voor onderzoek en behandeling van baarmoederhals kanker
Energy 4 All

Kunst

2012 was mijn eerste grote kunstverkoop. Vooral aangemoedigd door mijn goede vriend Michael Gilbert, heb ik een werk uitgezocht dat we hebben laten omzetten op negatief. Dat negatief is weer gebruikt om een platinumdruk te maken.
Mijn werk werd tentoongesteld in de Napua Gallery, onderdeel van het Waldorf Astoria Resort in Hawaii…. Uniek om op zo een plek terecht te komen. Het werk is verkocht, en is de eerste stap naar meer…

Henk van Kooten Logo

Henk van Kooten

de kunstenaar achter de lens

Als fotografisch kunstenaar is mijn doel:
‘ik fotografeer niet wat je vraagt, maar wat je nodig hebt’
Zoals Karel Bosman (rechterhand van Willem Wilmink) ooit zei in zijn show:
‘als je het niet ziet, dan is het er ook niet’
Mijn kunst richt zich op het beeld dat ik maak van en voor mensen thuis.

Maak een afspraak

×